De 50-plusser als sleutel in de arbeidsmarkt

Is het een vorm van selectieve perceptie of is de 50-plusser echt de sleutel in de arbeidsmarkt. Je kent het wel, selectieve perceptie; koop je een groene Volkswagen, dan blijkt het er opeens van vergeven te zijn, die groene Volkswagens. De week voordat je hem kocht, viel het nauwelijks op dat er behoorlijk veel onderweg waren. Maar zo gauw als dat je zelf de blije eigenaar geworden bent, links en rechts, voor en achter, overal komen ze te voorschijn.

Zou het ook zo werken met berichtgeving omtrent de 50-plusser? Weliswaar ben ik volgens mijn geboortebewijs “lid” van deze doelgroep, alleen heb ik de nodige problemen met de identificatie met, zeg maar het “lid” voelen van de doelgroep. Spotjes op de radio; Wij zijn open voor 50-plus!, een heuse ex-voetballer als ambassadeur, een speciale hardloopwedstrijd op een doordeweekse dag, berichten over meer en langer ziek zijn, niet flexibel zijn, speciale groepsles overdag in mijn sportschool, een consumentenbeurs in de Jaarbeurs, een tijdschrift, een 'eigen' omroep en politieke partijen etc. etc. Persoonlijk heb ik er moeite mee, ik herken me er volledig niet in!

En dan ook nog een tweetal berichten over de arbeidsmarkt en de kansen die 50-plussers zouden moeten hebben. Het eerste bericht is alweer een paar weken oud. We gaan als uitzendbranche bij elke vacature die we in behandeling hebben gekregen, minimaal één 50-plusser aanbieden. Opeens heb ik een beeld voor ogen van een gevraagd profiel: de excuus 50-plusser. Gevraagd door een uitzendbureau, functie eis, in de eerste plaats van voor 1965 zijn, takenpakket geen, doel is om het CV te zijn van de 50-plusser die mee moet worden voorgesteld op de vacature van de opdrachtgever.

Ben ik nou simpel of zit hier een speciaal ingenieus idee achter? Ik moet wel simpel zijn, want de genius heb ik (nog) niet kunnen ontdekken. Het is volgens mij nog veel simpeler. Als je een geschikte kandidaat voor de vacature hebt, dan is leeftijd, net als alle andere discriminatiegronden niet relevant. Bedrijf heeft behoefte aan tijdelijke kracht, meneer of mevrouw X kan dat, dus uitzendbureau regelt het. Kwestie van iedereen blij!

Ik denk dan altijd dat als een bedrijf, een echte reden heeft, of een zelf bedachte reden denkt te hebben om geen oudere medewerker aan te willen nemen, dit ook niet gaat gebeuren. Hoe hard of gedegen je die persoon ook aanprijst. Wat op zich een beetje raar is, want de meeste 50-plussers hebben toch wel enige werkervaring en competenties, dus waarom zou je daar geen gebruik van willen maken? Je hoeft iemand tenslotte niet in dienst te nemen, daar is het uitzendbureau voor!

Een recent bericht komt uit de krant van 7 juni: “Voorstel tegen werkloosheid, Lager loon 50-plusser”. De gedachte is dat 'de 50-plusser' te duur is en dat kan worden opgelost als deze loon inlevert. Dat moet mogelijk zijn omdat de kinderen het huis uit zijn, de hypotheek is afbetaald etc. Dat zijn nogal wat aannames die hier gedaan worden, in dit geval door heren die er zelf nogal warmpjes bijzitten. Los van het feit dat dat voor evenveel mensen wel opgaat als niet zal kloppen, het is economisch natuurlijk een raar principe. De waarde van de medewerker, het loon wat je als werkgever wil betalen, afhankelijk stellen van de private leefomstandigheden!

Er zijn best werkloze ouderen die bereid zijn op persoonlijk niveau een ander, lees lager, loonniveau met een nieuwe werkgever af te spreken, als dat overeenstemt met de werkwaarde die de medewerker oplevert. En dat laatste is toch vooral een individuele prestatie, hoe vitaal, werklustig en gedreven ben je als 50-plus meneer of mevrouw, om voor het bedrijf van waarde en betekenis te willen zijn? Vakbonden hebben hier natuurlijk een steentje laten liggen, die vinden het nog vanzelfsprekend om loongebouwen af te spreken waar de leeftijd een parameter is voor groei in inkomen. Of vinden we dit dan alleen stoer, verstandig, te respecteren etc. als een jonge voetballer besluit om tegen een naar beneden aangepast salaris, de riant betaalde bankzitpositie te verruilen voor een spelende rol bij een club in Nederland? Hij kiest voor het perspectief van spelen, meedoen en daarmee nieuwe kansen creëren, chapeau!

Ondertussen biedt Peter Hein van Mulligen, hoofdeconoom bij het CBS een ander interessant perspectief. Uit de cijfers blijkt dat er zich een omkering op de arbeidsmarkt heeft voorgedaan. Was 10 jaar geleden de groep vijftigers de kleinste groep werkenden op de arbeidsmarkt, 150.000 minder dan de alom aantrekkelijk geachte dertigers. Inmiddels zijn die rollen omgedraaid! Volgens zijn artikel in het Financieel Dagblad van 2 augustus jl., kan binnenkort geen werkgever meer om ze heen, de vijftigers zijn dan de grootste groep werkenden in Nederland.

Dus is de 50-plusser de sleutel in de arbeidsmarkt, of heeft iedere 50-plusser een eigen sleutel? Ik geloof in het laatste! Ieder voor zich kan zijn of haar positie op de arbeidsmarkt verbeteren door te werken aan eigen kracht, expertise en vitaliteit, en daarmee de waarde die je voor de werkgever weet te realiseren, omzetten in een reëel inkomen.

Ben benieuwd naar de komende berichten over grote gemeenschappelijke oplossingen!

Geschreven door Gerrit van Gessel, senior consultant bij Ascento.

Meer nieuws

1 4 110