Zwanger. Irritant zeg!

Wij Nederlanders leven in een klaagcultuur. Schijnt de zon, dan is het al snel te warm. Is het winter, dan is het te koud en willen we zon. Ook op de werkvloer is er genoeg om over te klagen.

Is het te rustig, dan vervelen we ons en vragen we ons af waarom we überhaupt de moeite hebben genomen om naar kantoor te komen. Is het te druk, dan is de werkdruk te hoog en wordt er te veel van ons verwacht. Kom op zeg, jullie willen toch niet dat ik een burn out krijg ofzo?

Diana_zwanger-en-werken290x176

Vergrijzing of blauw/roze muisjes?
Als ik de ervaringen op internet zo lees dan werkt dat ook zo met zwangere collega’s. Zo lees ik bijvoorbeeld op een paar willekeurige fora:

‘Zij geeft aan geen boodschap te hebben aan de zwangerschap want 'het is je eigen keuze'. En ze gaf ook nog aan doodmoe te worden van het prinsessengedrag van zwangere collega's en dat die veel te veel rechten hebben.’

‘Ik werk in de zorg en heb in verschillende instellingen gewerkt en daar wordt het echt niet gewaardeerd als je zwanger bent. Op een gegeven moment heeft een zwangere hulp nodig bij zware dingen of ze wordt op de lichtste afdeling gezet. Nachtdiensten mogen niet meer. Het gezucht en gesteun van collega's vliegt je dan om de oren. En opmerkingen als 'ik denk dat ik ook maar zwanger ga worden!!’

‘Toen ik zwanger was ben ik tot het eind doorgegaan. Dit terwijl ik allerlei kwaaltjes had en regelmatig stond te spugen op het personeelstoilet. Ook toen werd er geen rekening met mij gehouden door de meeste collega's. Ze zien het vaak als aanstellerij. En inderdaad, jij kiest er toch voor?’

We willen dus vooral geen last hebben van een zwangere collega. Maar eigenlijk zouden we zwangere collega’s juist als iets positiefs moeten zien, want als ik de berichtgeving over de vergrijzing de komende jaren lees dan zouden we met z’n allen juist flink aan het voortplanten moeten slaan. Zo stijgt volgens de CBS bevolkingsprognose de levensverwachting elke 10 jaar. De prognose is dat mannen in 2050 gemiddeld 81,49 jaar leven en vrouwen 84,19 jaar. En om je met nog maar wat cijfers om de oren te slaan: in 2012 waren er 2,7 miljoen 65-plussers, in 2041 zal dit oplopen tot een hoogtepunt van 4,7 miljoen. Tijdens dit hoogtepunt zal naar schatting 26% van de bevolking 65-plusser zijn.. Need I say more?

Kortom de vergrijzing van de babyboom uit de jaren 1946-1970 hangt ons boven het hoofd. Daarnaast leven mensen langer, zitten daardoor ook langer in de AOW én hebben langer zorg en (sociale) huisvesting nodig. Als je het zo bekijkt is dat dus voor de komende jaren een flinke druk op de maatschappij, zeker omdat er in verhouding te weinig baby’s worden geboren.

Wat willen we nou?
Vergrijzing willen we niet, een zwangere collega op de werkvloer liever ook niet. Vergrijzing betekent dat wij langer door moeten blijven werken en dat we straks zelf voor onze ouders moeten gaan zorgen.  Maar draagt je collega een steentje bij en plant ze zich voort, dan willen we dat eigenlijk ook weer niet. Want een zwangere collega is gewoon vervelend. Zij wilde toch zelf zo graag zwanger worden? Val mij er dan niet mee lastig!

Bij Luba werken merendeels vrouwen en dus zijn er aan de lopende band zwangeren. Het zit eigenlijk in onze bedrijfscultuur. Je komt als junior binnen, werkt een aantal jaar, krijgt baby’s en gaat als senior parttime werken. Zodra er weer een collega terug komt van zwangerschapsverlof is het maar weer afwachten wie de volgende is. En wie is bij ons op de vestiging Haaglanden de volgende? Ik! En ik ben blij te kunnen zeggen dat het tot nu toe allemaal goed gaat en ik me prima voel. Ik weet dat ik met 1 baby Nederland niet ga verlossen van het naderende probleem van vergrijzing, maar elke baby is er één!

Diana Tanis
Senior intercedent Luba Haaglanden
1 oktober 2015

 

Meer nieuws

1 4 110