Emancipatie op de arbeidsmarkt

Als nieuwbakken moeder doe je in een korte tijd veel nieuwe inzichten op. Niet alleen leer je hoe je een baby moet troosten en hoe je een luier moet verschonen, je leert ook dat Nederland iets minder modern en geëmancipeerd is dan dat je zou denken. Het is namelijk zo dat een man slechts twee dagen betaald verlof krijgt voor de geboorte van zijn kind (overigens wordt dit aantal verhoogd naar 5 dagen). Eigenlijk is dit puur voor de zaken die de kraamvrouw niet kan regelen, zoals het doen van de geboorteaangifte en het bestellen van de geboortekaartjes. Zodra dit geregeld is kan de man weer aan het werk, daar komt het in feite op neer.

Best gek eigenlijk

Nederland streeft naar gelijkheid tussen mannen en vrouwen op de werkvloer. Het is nog steeds zo dat hoge functies in Nederland meer door mannen vervuld worden dan door vrouwen. Daarnaast wil de overheid de hoogopgeleide vrouw, waarin een hoop is geïnvesteerd, ook na het krijgen van een kind aan het werk houden. En dan bij voorkeur voor minimaal 32 uur. Maar hoe worden deze idealen bereikt als na de geboorte van het kind de traditionele rolverdeling al direct de kop opsteekt? De man blijft werken en de vrouw blijft thuis en zorgt voor het kind, dat is eigenlijk het uitgangspunt van het huidige systeem.

Het gras bij de buren..

Hoe anders is dat in bijvoorbeeld Zweden. Daar heeft de vader recht op 240 dagen betaald verlof en de moeder ook op 240 dagen betaald verlof. Van deze dagen zijn er 60 verplicht gereserveerd voor de vader en 60 verplicht gereserveerd voor de moeder, de rest is naar wens verdeelbaar. Beide gelijke rechten dus, dát is pas modern.

Rozengeur en maneschijn dan daar in Zweden? Niet per se. Wat in theorie sprookjesachtig klinkt, pakt in praktijk toch net iets anders uit dan dat het bedoelt is. Ook in Zweden lopen de kansen op de arbeidsmarkt terug wanneer je een periode niet kunt werken. In praktijk neemt daardoor vooral één ouder het verlof op; meestal de vrouw. Omdat je in Zweden bij het krijgen van een kind lange tijd uit de running bent (een kind jonger dan 1 jaar kun je daar niet naar de kinderopvang brengen), bestaan er niet veel grote gezinnen in Zweden. Zweden vergrijsd daardoor een stuk sneller dan Nederland. Het systeem van lang verlof én gratis kinderopvang met hoogopgeleide leidsters kost daarnaast zoveel geld, dat de Zweden zich scheel betalen aan belasting. Leven van één fulltime salaris is dan ook meestal geen optie, waardoor beide ouders aan het einde van het verlof weer fulltime aan de slag moeten. De opvoeding van de kinderen komt dus grotendeels bij de kinderopvang te liggen. Lijkt mij ook niet echt een ideale situatie..

Is er dan ergens een land met een systeem dat emancipatie op de arbeidsmarkt niet in de weg staat? Niet voor zover ik weet. Maar dat het gras bij de buren niet per se groener is, dát weet ik wel.

Door Diana Tanis, senior intercedent Luba Den Haag

Meer nieuws

1 4 110